Παραμονή Gershon στον Ολυμπιακό

Ως φίλος του Ολυμπιακού και κάτοχος διαρκείας στο basket έχω να επισημάνω τα εξής.

Πέρυσι το καλοκαίρι πίστευα στην αναγέννηση της ομάδας με όλες τις κινήσεις που έκανε η διοίκηση και κυρίως με την επιλογή του προπονητή.
Θεωρώ ότι ο Gershon ταιριάζει 100% στην φιλοσοφία του Ολυμπιακού, μία φύση επιθετική ομάδα. Το έχει στο αίμα της. Το έχει στο DNA του ο Ολυμπιακός.
Κάπου στη μέση της χρονιάς μας τα χάλασε ο κύριος Gershon αλλάζοντας 100% νοοτροπία και από εκεί που έβαζε >85 πόντους σε κάθε παιχνίδι κατέβηκε συνειδητά στους 65.
Σε μία συνέντευξη που έδωσε στο επίσημο site της Euroleague τον είχα ρωτήσει το λόγο και είχε απαντήσει ότι αναγκάστηκε να το κάνει λόγω ρόστερ και τραυματισμών.
Θεωρώ ότι η επιλογή του αυτή ήταν λανθασμένη.

Ο χειρισμός της περίπτωσης “Sofo” από όλο το team του Ολυμπιακού είναι λανθασμένος για μένα και ευθύνεται κυρίως η στάση του Gershon (σε αντίθεση με τους χειρισμούς στα 2 παραπτώματα Acker).
Αν θέλεις να λέγεσαι οικογένεια θα πρέπει να σκύβεις πάνω από τα παιδιά σου και να τα βοηθάς, όχι να τους πηγαίνεις κόντρα.

Με την παρουσία της ομάδας στους τελικούς επιβεβαιώθηκαν κάποια από τα παραπάνω, όπως ότι ο γρήγορος ρυθμός είναι αυτός που ταιριάζει στην ομάδα.
Δεν υπάρχουν πολλά 4άρια-5άρια τύπου Βασιλόπουλου, Μπουρούση, Stik, Sofo (ο Sofo του Οκτωβρίου-Νοεμβρίου) που να μπορούν να βγάζουν αιφνιδιασμούς.

Σήμερα χάρηκα που ο Ολυμπιακός ανανέωσε με τον Gershon. Για μένα ήταν η καλύτερη επιλογή. Δεν υπάρχουν πορπονητές αυτή τη στιγμή.
Γιατί δεν αρκεί να λες “Δεν τον θέλω” θα πρέπει να λες και ποιον θέλεις.

Ο Gershon έχει στη διάθεσή του 2 μήνες να στήσει την ομάδα, ίσως και περισσότερο.
Έχει την εμπειρία ενός έτους, πολύ σημαντικό πράγμα αν αναλογιστεί κανείς ότι υπήρξε προπονητής μόνο στο Israel.
Δεν είναι εύκολο ούτε σε παίκτες, ούτε σε προπονητές να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες, πόσο μάλλον αν είναι over 50 χρονών.

Κλέινοντας …

Ο Ολυμπιακός για μένα θα πρέπει να κάνει προσεγμένες κινήσεις. Δεν χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Και ο Rivers την 1η χρονιά δεν ήταν καλός ….
Για μένα ο Penn πρέπει να μείνει και να πάρει ένα 2o playmaker που να μπορεί να παίζει control basket. Έχει και Χαρίση ο οποίος μπορεί να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα, όχι όμως να κοντρολάρει το ρυθμό.

Θέλει επίσης 3-άρι. Καλός ο Acker των >15 πόντων, 5 κλεψιμάτων, 8 reb σε κάθε ματς τον Οκτώβρη-Νοέμβρη, αλλά μετά ήταν κατώτερος του αναμενομένου.
Φταίει και ο προπονητής. Θεωρώ ότι τον “έκαψε” βάζοντάς τον 35 λεπτά σε κάθε αγώνα. Σε κάθε περίπτωση όμως τα πειθαρχικά παραπτώματα και η σχετική αδιαφορία στο τελευταίο αγώνα με εκνεύρισαν.
Μπορεί να φέρει Αμερικανό (για μένα θέλει Αμερικανό και όχι  Ευρωπαίο) γρήγορο για τους αιφνιδιασμούς.

Στα 4-άρια και 5-άρια δεν χρειάζεται πολλές αλλαγές. Ο Stik της αρχής της σεζόν ήταν καλός, όπως και ο Sofo. Είναι θέμα χειρισμών να παίξουν έτσι όλη τη σεζόν.
Και φυσικά θα χρειαστεί ένα back-up 2-3άρι. Έναν Περπέρογλου ίσως? Γιατί όχι?

Το αν θα φύγουν κάποιοι παίκτες είναι θέμα να βρεις καλύτερους.
Ο Μπάρλος ας πούμε έφτασε τα 28. Δεν είναι για τον Ολυμπιακό. Μπορείς να βρεις με τα ίδια προσόντα έναν πιτσιρικά από Α2 για 2-3 λεπτά ανά αγώνα.
Επίσης ο Παπαμακάριος είναι κρίμα, αλλά δεν φτάνει μόνο η θέληση. Καλός, χρυσός, εμψυχωτής, αλλά δεν μπορείς να έχεις 2άρι στην ομάδα που σουτάρει air-ball. Άμυνα ειδικών αποστολών μπορούν να παίξουν και άλλοι.

Αυτές είναι λίγες σκέψεις από έναν φίλαθλο του basket.

Ας είναι η Αμαλία οδηγός ….

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…

1η Ιουνίου, ημέρα μνήμης

http://fakellaki.blogspot.com/

Μία περίληψη από το in.gr

Milan – Liverpool analysis

Είναι γνωστό σε όλους ότι ένα ματς που βλέπεις στο γήπεδο σου δίνει τη δυνατότητα να το αναλύσεις καλύτερα. Βλέπεις όλες τις κινήσεις κάθε παίκτη και όχι μόνο εκεί όπου είναι η μπάλα.

Από πιτσιρικάς που πήγαινα στο ΟΑΚΑ για να δω τη δεκαετία του 80 τον Ολυμπιακό διαφωνούσα με τον πατέρα μου στη θέση που θα έπρεπε να κάτσουμε. Εγώ ήθελα πάνω διάζωμα, αυτός στο κάτω.

Η τύχη με έφερε να παρακολουθήσω τον τελικό του Champions League ζωντανά από τη Θύρα 4 του ΟΑΚΑ. Σχεδόν πέταλο, πίσω από τη γωνία του corner. Οποτε παρακολουθώ παιχνίδι από εκεί (Θύρες 2-4-6) πάντα η ομάδα που υποστηρίζω χάνει. Δεν μπορώ να ξεχάσω το αλυσμόνητο Ολυμπιακός-Juventus 1-1 το 99 από τη Θύρα 6, που ήμασταν 4 ώρες μέσα στη βροχή και φάγαμε και την πίκρα από την “τραγική προδοσία του αέρα”.

Στο προκείμενο τώρα.

Από το στήσιμο των ομάδων δεν είχαμε εκπλήξεις εκτός από μία. Τον Gerrard ο οποίος θα έπαιζε κρυφός επιθετικός (το συνηθίζει σε εκτός έδρας γώνες της Liverpool ο Benitez).

Η Milan κλασσική Milan, αδιαμφισβήτητη 11-άδα, κλασσικό Milan-έζικο 4-2-3-1.

Η Liverpool όχι τόσο προβλέψιμη στο στήσιμό της προτίμησε να παίξει με έναν γρήγορο επιθετικό και τον Gerrard να έρχεται κρυφός κυνηγός από πίσω. Ξεκίνησε δυνατά από την αρχή, πιέζοντας στα 3/4 του γηπέδου, πιστεύοντας ότι οι μεγάλοι σε ηλικία αμυντικοί της Milan δεν θα αντέξουν.

Σε αυτό το σημείο έχω να κάνω 2 σχόλια.

α. Για μένα είναι λάθος έναν παίκτη σαν τον Gerrard να τον χαραμίζεις στη μέση του πουθενά. Εχεις έναν παίκτη παγκόσμιας κλάσης και θα πρέπει να γεμίσεις το κέντρο σου με αυτόν. Είναι γνωστό ότι όλα τα κρίσιμα ματς κρίνονται από το κέντρο. Για μένα το κέντρο της Milan είναι το πιο δυνατό σε όλη την Ευρώπη, τόσο ανασταλτικά όσο και επιθετικά. Αρα δεν αποδυναμώνεσαι εκεί που είναι ισχυρός ο άλλος.

Θέλεις να πιέσεις? Βάλε δεξί χαφ τον Riise και πέρασε άλλον αριστερό μπακ. Πάντως όχι τον Gerrard πασπαρτού παίκτη.

β. Μπήκε η Liverpool δυνατά, πίεσε, είχε κατοχή, έκανε 1-2 σουτ. Καλά όλα αυτά?

Κάτσε ρε μεγάλε. Με τη Milan παίζεις. Πας να τη σκοτώσεις από το 1ο 15-λεπτο? Και στο 2ο ημίχρονο ποιος θα τρέξει?

Για μένα τα παραπάνω ήταν τα δύο  μεγάλα λάθη από τον Benitez. Λάθη στησίματος και τακτικής – αντιμετώπισης του ματς. Πήγε να αιφνιδιάσει, αλλά δεν του βγήκε. Εκεί θα έπρεπε να παρέμβει. Ολοι είδαμε ότι στο 2ο ημίχρονο οι παίκτες της Liverpool ήταν μπουκωμένοι. Ηταν αναμενώμενο. Και σε τι ματς έτσι? Σε αγώνα που υπάρχει μεγάλη περίπτωση να πας στην παράταση.

Από την άλλη καμία έκπληξη. Ομάδα στημένη όπως αρμόζει στην ιστορία της μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με δύο αμυντικά χαφ να αλωνίζουν και να δίνουν μάχες, τρέχοντας και μαρκάροντας για 2 παίκτες ο καθένας.

Από την άλλη … ο μαέστρος. Ο παίκτης ορχήστρα. Ο παίκτης που ξέρει πριν του κάνουν την πάσα που θα τη δώσει. Δεν αναφέρομαι στον Kaka. Στον Pirlo αναφέρομαι, που για μένα ήταν man of the match. Ο άνθρωπος αυτός έχει μία τέτοια ηρεμία στο παιχνίδι του που λες και είναι στον καναπέ του και βλέπει τηλεόραση και όχι σε υπερένταση.

Από την άλλη ο Kaka δεν έκανε πολλά πράγματα. Το ότι κέρδισε το φάουλ που προήλθε το 1ο γκολ χρεώνεται ως ηλιθιότητα του Alonso. Η πάσα στο 2ο … όλα τα λεφτά. Για μένα όμως ο Mascerano τον έβγαλε εκτός ρυθμού.

Ο Zeedorf και ο Maldini δεν ήταν σε καλή βραδιά. Ακόμα κι έτσι όμως αποτέλεσαν λύσεις αμυντικές (και οι δύο) μέσα στο παιχνίδι.

Ο Inzaghi πάλευε μόνος του απέναντι σε 4 αμυντικούς. Ηταν απελπιστικά μόνος, ΟΜΩΣ η κίνηση που κάνει στο 2ο γκολ είναι παίκτη παγκόσμιας κλάσης. Κρατιέται για το off side και μετά προσποίηση και γκολ. Το τελείωμα κλασσικό δικό του. Το ξεκίνημα, της σχολής που ιδρυτής είναι ο ίδιος !!!

Ο Nesta …κυρίαρχος. Επρεπε να είστε εκεί να τον βλέπετε πως κινείται. Πως κατευθύνει και πως μαρκάρει στο χώρο. Για όσους ξέρουν τη θέση και έχουν παίξει σε αυτή ή παίζουν ακόμη, οι κινήσεις του είναι για σεμινάριο.

Αφησα τα ακραία μπακ τελευταία. Ο μεν Jankulovski δεν ήταν κακός αλλά και δεν μπόρεσε να κόψει τον Pennant σε αρκετές φάσεις, ο δε Oddo δεν ήταν καλός, ιδίως στο 1ο ημίχρονο. Δεν ξέρω αν φαινόταν από την τηλεόραση, αλλά σε κάθε επέλαση του Pennant από την αντίθετη πλευρά βρισκόταν πάντα εκτός θέσης και μόνο από τύχη (και ανικανότητας των παικτών της Liverpool) δεν μπήκε γκολ από τους παίκτες του.

Για τη Liverpool δεν θα πω πολλά. Ο Gerrard κάηκε στο 1ο με το να τρέχει άσκοπα.

Ο Kuyt έτρεχε και μάρκαρε, αλλά ήταν μόνος.

Ο Mascerano ήταν ο καλύτερος παίκτης της Liverpool και με διαφορά.

Ο Alonso δεν είναι Pirlo. Δεν κατάφερε να περάσει καμία κάθετη, παρά τις ευκαιρίες που του έδωσαν ο Kuyt με τον Gerrard. Εβλεπε μόνο τον Pennant και του χρεώνεται και το ηλίθιο φάουλ στο τέλος του ημιχρόνου.

Για τον Zenden δεν έχω να πω τίποτα. Επαιζε?

O Pennant κλασσικός Αγγλος. Το τι άκουσε από εμένα δεν περιγράφεται. Την θέση του την ξέρω. Χρόνια ολόκληρα εκεί έπαιζα. Ο κύριος Pennant πέταγε μπροστά την μπάλα, επιτάχυνε και έκανε σέντρα. Τώρα ποιος θα πάρει κεφαλιά από Nesta και Maldini δεν έχω ακόμα καταλάβει. Ρε παιδιά, μία φορά να την κόψει πίσω την μπάλα. Μία. Να παρασύρει την άμυνα προς το κόρνερ και να τη σπάσει δίνοντας στα χαφ. Οοοοοχι … σέντρα. Ρε ουστ. Αγγλική ηλιθιότητα. Να πάρει κεφαλιά ο Kuyt από ιταλική άμυνα, αν είναι δυνατόν. Γι’αυτό και δεν πάνε μπροστά σαν Εθνική. Τέτοια μυαλά κουβαλάνε όλοι τους.

Η άμυνα της Liverpool δεν είχε προβλήματα. Απλά ο Agger ούτε στον Αρη δεν θα έπαιζε. Εκανε 2-3 τσαφ … πολύ γέλιο. Και ακόμα δεν έχει δει τη φάση του 1ου γκολ. Εχω την υποψία ότι αν δεν ακολουθούσε τον Inzaghi θα τον έβγαζε off side. Αν ισχύει αυτό, πρόκειται για λάθος που δεν συγχωρείται.

Θα περίμενε κανείς να αξιοποιηθεί περισσότερο ο Riise επιθετικά, αλλά όταν έχει μπροστά σου τον Zenden που να πας. Αφού είσαι σίγουρος ότι τη μαλακία θα την κάνει και θα εκτεθείς κιόλας χωρίς να φταις.

Για να καταλήξω κάπου θα πω τα εξής.

Η Milan δεν μπορεί να πει κανείς ότι κέρδισε δίκαια. Δίκαια σημαίνει όταν έχω υπεροχή, έχω χάσει ευκαιρίες, έχω την πρωτοβουλία.

Στο 1ο ημίχρονο δεν υπήρχε επιθετικά. Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο μεταξύ περιοχής της και κέντρου. Απλά οι άλλοι ήταν ανορθόδοξοι και άχρηστοι (βλ. Pennant, Zenden). Στο 2ο ημίχρονο ήλεγχε το ματς, αλλά με παιχνίδι κέντρου. Δεν έκανε προσπάθεια να βγει μπροστά. Την ενδιέφερε να κρατήσει το 1-0 και σε αντεπίθεση να βάλει το 2ο. Αρα δεν μπορείς να πεις ότι δίκαια κέρδισε η Milan όταν ένα φάουλ με κόντρα καταλήγει γκολ στο πιο κρίσιμο σημείο και φέρνει τούμπα το ματς από πλευράς τακτικής και επίσης όταν μία ομάδα κάνει σύνολο 4 σουτ σε όλο τον αγώνα.

Από την άλλη δεν μπορείς να πεις ότι έχασε και άδικα η Liverpool. Απλά έπαιξε λάθος και δεν κέρδισε. Χαράμισε τα ατού της και την όρεξή της σε ανούσιες ενέργειες και λανθασμένες επιλογές.

Εν κατακλείδι ήταν ένας μέτριος τελικός, που όμως για κάποιον που τον παρακολούθησε ζωντανά ήταν ένα φανταστικό παιχνίδι !!!

Από πλευράς τακτικής με απογοήτευσε ο Benitez. Θεωρώ ότι διάβασε λάθος το ματς.

Από την άλλη δεν μπορώ παρά να συγκινούμαι όταν βλέπω τον Maldini να σηκώνει το 5ο του τρόπαιο καθώς επίσης και τους οπαδούς της Liverpool να χειροκροτούν νικητές και ηττημένους.

Σαν τους οπαδούς του Ολυμπιακού και οποιασδήποτε ελληνικής ομάδας να χειροκροτούν τους αντίπαλους παίκτες μετά από εντός έδρας ήττα.

Είμαστε πολύ πίσω.

Είναι πολύ μπροστά.

Του χρόνου πάμε Moscow? Καλά θα είναι

Milan – Liverpool, CHL Final, 23rd May 2007

Τι ήταν αυτό σήμερα?

Δεν ξέρω για πόσο καιρό – χρόνια θα μου μείνουν αποτυπωμένες οι σημερινές σκηνές.

Οι γενικές μου διαπιστώσεις?

- Το ποδόσφαιρο είναι μία γιορτή

- Μία γιορτή που ενώνει και δεν χωρίζει

- Μία γιορτή που αναγνωρίζει, χειροκροτά και επευθυμεί

- Μία πανδαισία χρωμάτων, ήχων, ρυθμών, συνθημάτων

- Ενα πανηγύρι

Πάμε λίγο με τη σειρά.

14:00 Φτάνω στο Σύνταγμα και παθαίνω το πρώτο σοκ. Τα πάντα είναι κατακόκκινα. Δυσκολεύομαι να βγω από τον Σταθμό. Οπαδοί της Liverpool παντού. Μέσα, έξω,στα σκαλιά που οδηγούν στη Βουλή … παντού.

Πάρτε μία ιδέα εδώ:

Fotos: Σύνταγμα-1   Σύνταγμα-2    Σύνταγμα-3    Beers   

Video: Σύνταγμα

15:00 Λέω να πάω μία βόλτα προς Καλλιμάρμαρο και Ζάπειο. Εκεί αρχίζω και βλέπω τους πρώτους Ιταλούς.  Μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι είναι απίστευτα λίγοι. Αργότερα έμαθα ότι η Alitalia είχε απεργία και ήταν όλοι εγκλωβισμένοι στα αεροδρόμια της Ιταλίας.

Στο Καλλιμάρμαρο  δεν πρόλαβα τον αγώνα επίδειξης μεταξύ ξένων και Ελλήνων, αλλά  απατώντας σωστά σε 5 ερωτήσεις σχετικές με Liverpool κέρδισα ένα μπρελόκ της ομάδας, αυξάνοντας  κατά 1 τη συλλογή μου

Στο Ζάπειο είχε happenings η Vodafone. Από τα αξιοσημείωτα εκεί ο διαγωνισμός σε “ποδαράκια” (=πόσες φορές θα χτυπήσεικάποιος την μπάλα πριν πέσει κάτω) όπου ένας είχε κάνει πάνω από 3.000 (ναι σωστά διαβάσατε, τρεις χιλιάδες) !!!

16:15 Κατεύθυνση προς metro – ηλεκτρικό με προορισμό το ΟΑΚΑ. Δεν είμαστε για να χάνουμε χρόνο.

Από εδώ κι έπειτα αρχίζει η απόλαυση. Η συνύπαρξη των οπαδών μέσα στα μέσα μεταφοράς. Η αγωνία της αναζήτησης εισιτηρίου από απελπισμένους Αγγλους. Η προσπάθεια ορισμένων να ανταλλάξουν το εισιτήριό τους επειδή ήταν σε θύρα οπαδών της άλλης ομάδας. Και φυσικά …. συνθήματα, τραγούδια.

Από τη μία οι ασπρουλιάρηδες. Με τη βαριά προφορά. Την μπύρα στο χέρι.  Τη λετσαρία. Κανένας μα κανένας δεν υπήρχε που να μην είχε διακριτικό της Liverpool επάνω του. Θέλεις μπλούζα, κασκόλ, καπέλο. Κάτι θα είχε.

Και από την άλλη η φινέτσα. Οι τραγουδιστές (λόγω τρόπου ομιλίας). Καμία σχέση με τους φασαριόζους Αγγλους, αλλά παρόλ’αυτά είχαν και αυτοί κάτι να πουν.

Για την οργάνωση δεν θα σας πω κάτι. Ούτε για τα μέτρα ασφαλείας. Δεν είναι επί του παρόντος.

Λίγο πριν μπούμε δύο εκπλήξεις μας περιμένουν στο μισό μέτρο μπροστά μας:

Εκπληξη-1  Ποιος είναι?

Εκπληξη-2  Ποιος είναι?

Και επιτέλους μπαίνουμε στο Στάδιο 2 ώρες πριν την έναρξη του αγώνα. Ικανή ώρα να κόψεις κίνηση. Είμαστε στη Θύρα 4. Τίγκα στους Αγγλους αυτή η πλευρά.

foto-1   foto-2   foto-3

Οι Ιταλοί  βρίσκονται στο απέναντι πέταλο και την ώρα που αρχίζει το ματς η αναλογία πρέπει να 60-40 υπέρ των Αγγλων.

foto-4 

Τα συνθήματα δίνουν και παίρνουν. Οι επευθυμίες, τα χειροκροτήματα,τα τραγούδια. Ολα αυτά τα ωραία που σε κάνουν να ξεφεύγεις.

Ειλικρινά σήμερα ένοιωσα ότι ανακάλυψα το ποδόσφαιρο. Εγώ που μπορεί να μην είμαι κάθε Κυριακή στα γήπεδα, αλλά που πάω συχνά. Είναι άλλο πράγμα η ατμόσφαιρα που είχε ο αγώνας αυτός.

Και ξαφνικά, εκεί που ανάμεσα στο ντου των Αγγλων (που δεν είχαν εισιτήριο) και της αγωνίας των άλλων να επιδείξουν τα πανώ τους (foto) ακούγεται αυτό …… και σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.

Με το που τελείωσε είπα: Τώρα μπορώ να φύγω.

Ειλικρινά το πίστευα. Ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου έχω δει ξανά. Φιλάθλους ξένους επίσης. Το “You Never Walk Alone” όμως δεν το είχα ξανα-ακούσει live, ούτε το είχα ξανατραγουδήσει προφανώς στο γήπεδο πάλι.

Τα υπόλοιπα κύλησαν όπως θα άρμοζε σε έναν τελικά ChL.

Στα της τακτικής κλπ του αγώνα θα γράψω αύριο και έχω πολλάνα πω. Ηδη πήγε 5 και έχω να ξυπνήσω πρωί.

Τουλάχιστον η σημερινή ημέρα ήταν κάτι διαφορετικό.

Και η μία αυτή ημέρα μέσα στην καθημερινότητα φαντάζει φανταστική, ξένη, απλησίαστη.

Κάποιοι όμως την έζησαν. Τη ρούφηξαν. Χάρηκαν και απόλαυσαν κάθε της στιγμή. Από το ξεκίνημα από το σπίτι,μέχρι την επιστροφή πίσω.

Και ποιο είναι το συμπέρασμα της ημέρας?

You never walk alone … στη ζωή, τη δουλειά, το σπίτι, το δρόμο … παντού. Πάντα θα πρέπει να υπάρχει κάποιος δίπλα σου να σου υπενθυμίζει, να σε συνετίζει, να σε διορθώνει.

Μένει να τον βρεις ……

Πάω στη γιορτή

Είναι πρωί Τετάρτης 23 Μαίου 2007.

Δεν είναι μία συνηθισμένη Τετάρτη. Ιδίως για κάποιες χιλιάδες κόσμου που θα έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν κάτι διαφορετικό σήμερα το βράδυ.

Το να έχεις στα χέρια σου ένα εισιτήριο τελικού Champions League σε κάνει να νοίωθεις διαφορετικά.

Ηδη από το πρωί έχω αρχίσει και βάζω στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλα εκείνα που με απασχολούν καθημερινά.

Σήμερα είναι “άλλη” ημέρα. Οχι καθημερινή. Είναι Η ημέρα και θέλω να τη ζήσω.

Εχουμε κανονίσει να βρεθούμε στο Σύνταγμα. Νίκος – Αλέξης (που φτάνουν από Θεσσαλονίκη), ο Γιάννης κι εγώ.

Στην αρχή προβλέπεται βόλτα σε Σύνταγμα, Ζάπειο, Καλλιμάρμαρο. Κόσμος πάει κι έρχεται εκεί, διάσημοι, ανώνυμοι, φίλαθλοι, οπαδοί. Το κοινό δεν είναι κοινό Ολυμπιακών Αγώνων, είναι ποδοσφαιρικό. Είναι άλλο πράγμα. Εχει παλμό, είναι ενθουσιώδες,φτιάχνει ατμόσφαιρα.

Για μένα αυτό είναι το μεγάλο κέρδος. Η ατμόσφαιρα. Που να τη βρω αυτή εδώ στην Ελλάδα?

Ούτε “You Never Walk Alone” ακούω, ούτε συνθήματα με γούστο, με ρυθμό.

Σε αγώνα Champions League πας και ακούς: “Γαμ…. ο ΠΑΟ και η Λεωφόρος”. Αυτή είναι η ποδοσφαιρική παιδεία μας. Οχι μόνο του Ολυμπιακού, αλλά όλων των ομάδων.

Στη συνέχεια θα μεταβούμε στο ΟΑΚΑ, όπου απ’έξω θα έχει στηθεί ένα πανυγήρι. Η τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ. Happenings, συνθήματα, πολυχρωμία … ωραία πράγματα.

Και μετά η ώρα του Μεγάλου Τελικού. Ούτε Σωτηρακόπουλους, ούτε Βερνίκους, ούτε διαφημίσεις. Απλά μπάλα. Οτι ονειρεύεται πραγματικά κάθε απλός φίλαθλος, κάθε οπαδός της μπάλας.

Η φωτογραφική μου μηχανή θα είναι παρούσα. Να αποτυπώσει ότι μπορεί να αποτυπωθεί από μία εικόνα.

Σίγουρα όμως στο τέλος της ημέρας αυτές οι 12 ώρες θα με έχουν στιγματίσει.

Οχι γιατί δεν το έχω ξανανοιώσει, αλλά γιατί για κάθε φίλαθλο, για κάθε απλό άνθρωπο που του αρέσει η μπάλα ένας τελικός Champions League μπορεί να είναι και η μεγαλύτερη στιγμή του ποδοσφαίρου που μπορεί να βιώσει. Και θεωρώ ευτυχή τη συγκυρία να μπορώ να είμαι εκεί, στα μέσα και στα έξω.

Η συνέχεια ή το βράδυ ή αύριο …….

Rivaldo vs Ολυμπιακός

Είναι ξημερώματα Δευτέρας και από το Σάββατο το μεσημέρι είμαι αγανακτισμένος.

Για μένα ο αθλητισμός σημαίνει πολλά. Με στιγματίζει. Δεν φανατίζομαι, όμως στενοχωριέμαι και ανυψώνομαι.

Με επηρεάζει ψυχολογικά, ηθικά, στη δουλειά μου στην καθημερινότητά μου.

Εχω ζήσει ως αθλητής (ερασιτέχνης βέβαια) τις πολλές πίκρες αλλά και τις λίγες φοβερές στιγμές που μπορεί να σου προσφέρει αυτός. Εχω ζήσει την απαξίωση αλλά και την αποθέωση. Αποθέωση δεν είναι να είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής μόνο. Αποθέωση μπορείς να νοιώσεις σε πολύ πιο ασήμαντες διοργανώσεις, που όμως για σένα είναι άκρως σημαντικές.

Την απαξίωση όμως δεν την χωνεύω ρε αδερφέ. Δεν είναι ανθρωπίνως σωστό.

Ως φίλαθλος του Ολυμπιακού θεωρώ μεγάλη τιμή γι’αυτόν τον Σύλλογο να έχει στις τάξεις του ένα παίκτη σαν το Rivaldo. Η προσφορά του τα δύο πρώτα χρόνια στην ομάδα ανεκτίμητη. Φέτος σημαντική, αλλά όχι ότι έκανε τη διαφορά.

Πίστευα και πιστεύω ότι αν ήταν να μείνει θα έπρεπε να παίζει ένα 20-λεπτο και αυτό στα κρίσιμα ματς. Δεν χρειάζεται τέτοιους παίκτες να τους ταλαιπωρείς σε ματς του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Εχεις άλλους παίκτες για εκεί.

Το Φεβρουάριο που ο Κόκκαλης ανακοίνωε όι θα ανανεώσει τα συμβόλαια των Rivaldo, Djordjevic και Νικοπολίδη δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Οχι γιατί δεν το αξίζουν, αλλά επειδή έδειχνε μία τάση παραμονής στα ίδια και όχι σε αλλαγή πλεύσης προς ανανέωση μεριά. Για μένα οι δύο πρώτοι θα έπρεπε να παραμείνουν τιμής ένεκεν. Γιατί είμαι μεγάλη ομάδα και τιμώ αυτούς που με τίμησαν. Θα σε έχω στο team αλλά δεν θα παίζεις με Ιωνικό, Καλλιθέα, Καλαμαριά. Θα παίζεις εκεί που χρειάζεται. Θα μπαίνεις στο εκτός έδρας ματς στο Champions League όταν χάνεις με 1-0, γύρω στο 70 να μου το γυρίσεις.

Τελοσπάντων, είχε ανακοινώσει ο Κόκκαλης ότι θα τους ανανεώσει τα συμβόλαια. Τη μία λέγανε ότι τα ραντεβού θα γίνουν μόλις οριστικοποιηθεί ο τίτλος. Την άλλη να περάσει το Πάσχα. Τελικά μόλις τελειώσει το πρωτάθλημα.

Από το Φεβρουάριο ξέραμε ότι ο Ribo έχει φέρει την οικογένειά του στην Αθήνα, τους έχει βρει σπίτι (είναι η πρώην γυναίκα του) και σχολείο για τα παιδιά. Ο άνθρωπος είναι οικογενειάρχης και φροντίζει να ρυθμίζει τις λεπτομέρειες από νωρίς.

Και ξαφνικά δίνει μία συνέντευξη τύπου και δηλώνει:

- Με εξαπάτησαν

- Αλλα μου υποσχέθηκαν και άλλα μου προσέφεραν

- Ψάχνω δύο εβδομάδες να βρω τον πρόεδρο και αυτός με αποφεύγει

Κάθε μία από τις παραπάνω προτάσεις κάνει το γύρο του κόσμου. Γιατί κύριε Κόκκαλη όταν έχεις μία προσωπικότητα στην ομάδα σου όπως ο Ribo θα πρέπει  να του συμπεριφέρεσαι όπως του αναλογεί. Δεν έχεις τον Πάντο απέναντί σου. Εχεις το Rivaldo. Και από τη στιγμή που υπόσχεσαι υποχρεούσαι να τηρείς την υπόσχεσή σου.

Το να αλλάξεις γνώμη είναι δικαιωμά σου φυσικά, αλλά θα έχεις και το ανάλογο κόστος. Και με το Rivaldo βρήκες το μάστορά σου. Γιατί κάπως έτσι συμπεριφέρθηκες και σε άλλους, αλλά αυτοί δεν είχαν τα κότσια να σου την πουν. Giovanni, Carembeau, Dusan, Ιωαννίδης είναι ορισμένοι από αυτούς. Αυτούς που έδιωξες με χείριστο τρόπο όπως και τώρα τον Ribo.

Το θέμα μας δεν είναι αν έπρεπε να φύγει ο Rivaldo. Το θέμα μας είναι πως έπρεπε να φύγει. Για πήγαινε να διαπραγματευτείς με Ze Roberto, Roberto Carlos κλπ τώρα. Για να σε δω τι μάγκας είσαι τώρα στα δύσκολα.

Γιατί κάτω από τη δειλία των προαναρθέντων να σε ξεφτιλίσουν βρέθηκε ένας να μας πει 2-3 πραγματάκια. Και από τη στιγμή που δεν έχεις βγει να διαψεύσεις πάει να πει ότι κάπως έτσι είναι.

Δεν νομίζω ότι είναι θέμα χρημάτων το θέμα διαφωνίας μεταξύ Rivaldo και Ολυμπιακού. Πολύ απλά ο Ολυμπιακός δεν είχε τα κότσια να του πει κατάματα: “Κύριε, δεν σε θέλουμε”. Τι πιο απλό?

Και κλείνοντας … κύριε Rivaldo η φιέστα είναι φιέστα, και όπως δήλωσες εσύ “Ο Ολυμπιακός είναι πάνω από πρόσωπα”. Ο Ολυμπιακός σου έδωσε ξανά ποδοσφαιρική στέγη και πνοή. Σου έδωσε πολλά και του έδωσες πολύ περισσότερα. Το ποδόσφαιρο όμως είναι ομαδικό άθλημα και αν δεν είχες συμπαίκτες δεν θα ήσουν εκεί που έφτασες. Επίσης αν δεν υπήρχε ο κόσμος που σε λάτρεψε τότε δεν θα είχες την απήχηση που έχεις. Και επειδή ο Ολυμπιακός είναι ομάδα του λαού σε αυτούς οφείλεις ένα μέρος της ποδοσφαιρικής σου αναγέννησης.

Για τον κόσμο και τους παίκτες του Ολυμπιακού όφειλες να παρευρεθείς. Να τιμήσεις αυτούς που σε βοήθησαν. Γιατί όπως πολύ απλά εσύ είπες: “Ο Ολυμπιακός είναι πάνω από πρόσωπα” κι εσένα το πρόβλημά σου είναι ένα … ο Κόκκαλης.

Ποδοσφαιρικά για μένα καλώς έφυγε.

Ανθρώπινα δεν έπρεπε να φύγει έτσι.

Ολυμπιακά για ακόμα μία φορά δεν καταφέρνω να χειριστώ μία κατάσταση σωστά. Και θεωρείται και κορυφαίος Businessman. Απορώ.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα έρθει ένας Ribo … να είστε καλά.

Eurovision … μία διαφορετική προσέγγιση

Εγώ δεν ασχολούμαι με το θεσμό αλλά έπεσα σε ένα blog που είχε τις υποψηφιότητες και παρατήρησα το εξής:

1 – Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Maria Sestic «Rijeka Bez Imena»

2 – Ισπανία, D’NASH «I Love You Mi Vida»

3 – Λευκορωσία, Koldun «Work Your Magic»

4 – Ιρλανδία, DERVISH «They can’t stop the spring»

5 – Φινλανδία, Ηανα Pakarinen «Leave Me Alone»

6 – ΠΓΔΜ, Karolina «Mojot Svet»

7 – Σλοβενία, Alenka Gotar  «Cvet Z Juga»

8 – Ουγγαρία, Magdi Ruzsa «Unsubstantial Blues»

9 – Λιθουανία, 4FUN «Love Or Leave»

10 – ΕΛΛΑΔΑ, Σαρμπέλ «Yassou Maria»

11 – Γεωργία,  Sopho «Visionary Dream»

12 – Σουηδία, THE ARK «The Worrying Kind»

13 – Γαλλία, LES FATALS PICARDS «L’amour Α La Francaise»

14 – Λετονία, BONAPARTI.LV «Questa Notte»

15 – Ρωσία, SEREBRO «Song 1»

16 – Γερμανία, Roger CICERO «Frauen Regier’n Die Welt»

17 – Σερβία, Marija SERIFOVIC «Molitva»

18 – Ουκρανία, Verka SERDUCHKA «Dancing Lasha Tumbai» 

19 – Ηνωμένο Βασίλειο, SCOOCH «Flying The Flag (For You)»

20 – Ρουμανία, TODOMONDO «Liubi, Liubi, I Love You»

21 – Βουλγαρία, Elitsa TODOROVA καιStoyan YANKOULOV «Water»

22 – Τουρκία, Kenan DOGULU «Shake It Up Shekerim»

23 – Αρμενία, Hayko «Anytime You Need»

24 – Μολδαβία, Natalia BARBU «Fight»

Οι 11 από τις 24 χώρες είναι Βαλκανικές και ευρύτερα Βαλκανίκες.

Λογικό λοιπόν το βλέπω οι ψήφοι να μοιραστούν και να μην κερδίζει καμία από αυτές.

Από την άλλη Γερμανία και Αγγλία δεν κερδίζουν ποτέ.

Άρα μένουν 11 χώρες που διεκδικούν την 1η θέση.

Από αυτές κάτι Λευκορωσία (που δεν “τραβάει” ως χώρα) και Ιρλανδία (πάλι μπαλάντα έχει?) δεν κερδίζουν.

Μας μένουν 9 χώρες.

Από πρώην ΕΣΣΔ:

Ουκρανία, Ρωσία, Λετονία, Λιθουανία

Εδώ αρχίζει και παίζει ρόλο το κομμάτι. Εκτός από το Ελληνικό δεν έχω ακούσει κανένα. Λόγω διαίσθησης πιστεύω ότι οι Λιθουανοί εκτός από basket δεν ασχολούνται με τίποτ’άλλο, άρα τους βγάζω στην απ’έξω.

Ρώσοι πήγαν καλά πέρυσι (στην 5-άδα δεν είχαν τερματίσει?) και Ουκρανοί που κέρδισαν πρόσφατα (προ 3-4 ετών) με Ρουσλάνα δεν κερδίζουν.

Κρατάω από αυτή την ομάδα τους Λετονούς που μπορούν να πάρουν ψήφους από Σκανδιναβικές και όχι μόνο χώρες.

Πάμε στις υπόλοιπες 5.

Γαλλία, Σουηδία, Ουγγαρία, Φιλανδία, Ισπανία.

Οι Ισπανοί λόγω Μεσογείου θα έπαιρναν ψήφους αλλά λόγω του διαμερισμού αυτών σε πολλές Βαλκάνιες (όπως είπα στην αρχή) δεν θα μπορέσουν να γίνουν το τρένο.

Οι Φιλανδοί καλοί, χρυσοί αλλά πολλά έξοδα η Eurovision. Δεύτερη σερί χρονιά δε λέει να διοργανώσει το θεσμό.

Οι Γάλλοι είναι loser στο θεσμό, αλλά με ένα μέτριο τραγούδι μπορούν να διεκδικήσουν είσοδο στην 5-άδα λόγω συγκυριών (ήταν στο προσκήνιο με εκλογές και γενικά ακούγονται τελευταία).

Και μένου Σουηδοί και Ούγγροι.

Οι Σουηδοί με τους Λετονούς θα χτυπήσουν ψήφους από όλη τη Βόρειο Ευρώπη.

Οι Ούγγροι από όλη την Κεντρική … Γερμανία, Τσεχία, Σλοβακία, Ρουμανία, Σλοβενία, Βουλγαρία, Λευκορωσία, Ουκρανία

Τελική μου εκτίμηση:

1. Ουγγαρία

2. Λετονία

3. Σουηδία

4. Γαλλία

Ε δεν θα σας πω και τον 5ο !!!

Ο πάντα άσχετος

chris

Photovoltaics ή αλλιώς φωτοβολταϊκά (2)

Μετά την απρόσμενη ανταπόκριση που είχε το προηγούμενο (γενικό) post για τα φωτοβολταϊκά επανέρχομαι με λίγα περισσότερα πράγματα πιο πρακτικά.

Όπως προανέφερα στο προηγούμενο post η ιδία συμμετοχή ανέρχεται στο 25% της επένδυσης, όμως η ροή χρήματος δεν απαιτεί ακριβώς τόση.

Και αυτό θα το καταλάβει κανείς όταν θα έρθει η ώρα να παραγγείλει τα πανέλα από το εξωτερικό και θα του ζητήσουν προκαταβολή. Σε εκείνο το σημείο και εφόσον έχει πάρει το δάνειο από την τράπεζα και μαζί με την ιδία συμμετοχή μπορεί να καλύψει ένα ποσοστό έως 40-45% της επένδυσης το πολύ. Με την παραλαβή του υλικού θα πρέπει να εξοφλήσει την παραγγελία έστω με μία επιταγή που είναι στη διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε εισαγωγέα να ορίσει το χρονικό διάστημα.

Πότε παίρνουμε τα χρήματα της επιδότησης?

Βάση του Ν.3299/2004 και της Τροποίησης αυτού στο Άρθρο 8 αναφέρει:

i. Το 50% του ποσού της επιχορήγησης καταβάλεται με την υλοποίηση του 50% της επένδυσης

ii. Το υπόλοιπο 50% με την πιστοποίηση της ολοκλήρωσης και της έναρξης της παραγωγικής λειτουργίας της επένδυσης.

Δηλ. πρώτα θα αρχίσει να δουλεύει το πάρκο και μετά θα πάρεις τα υπόλοιπα μισά της επιχορήγησης.

Και σε όλα τα ανωτέρω δεν έχει υπολογιστεί καθόλου το ΦΠΑ. Έχω ακούσει γι’αυτό το θέμα άπειρες γνώμες. Όλοι υπόσχονται απευθείας εισαγωγή στο όνομα του πελάτη, άρα ενδοκοινοτική εισαγωγή, άρα δεν υπόκειται σε καθεστώς ΦΠΑ. Ε τότε όμως άντε πέστε μου εσείς πως θα σας καλύψει η εταιρία τις επιταγές 2, 3 και 4 μηνών. Αρχίζει και μπλέκει το πράγμα. Επίσης, άλλη λύση ακούγεται ως η ίδρυση off shore εταιριών (πχ στην Κύπρο) κλπ. Εντάξει ο Έλληνας είναι δαιμόνιος, αλλά ο απλός κοσμάκης δεν ξέρει από αυτά και κινδυνεύει (κι εγώ μαζί τους ).

Σε κάθε περίπτωση όμως το ΦΠΑ εκπίπτει κάθε χρονιά και δεν το χάνεις, απλά το προκαταβάλεις.

Ψάχνοντας στο Internet θα ήθελα να αναφερθώ σε μία ανάλυση της εταιρίας ΑΤΛΑΝΤΙΣ που είχε τα κότσια να παρουσιάσει κατάματα την αλήθεια για την απόδοση ενός Φ/Β πάρκου. Σημειωτέον τους ανθρώπους ούτε καν τους ξέρω, απλά στα τώσα searches που έχω κάνει έπεσα πάνω τους και διάβασα αναλύσεις τους.

Η οικονομική ανάλυση που έχει κάνει η συγκεκριμένη εταιρία αφορά πάρκο 100 kW στη (κοίτα να δεις σύμπτωση) Βοιωτία.

Μπορείτε να το διαβάσετε με την ησυχία σας … εγώ θα σας δώσω επιγραμματικά τα σημεία ενδιαφέροντος.

α. Έξοδα

- Συνολικό κόστος εγκατάστασης 600.000 €

- Ιδία συμμετοχή 25% δηλ. 150.000 €

- Επιχορήγηση 50% (που δεν θα είναι τόσο, θα είναι ελαφρώς μικρότερη) 300.000 €

- Δάνειο 25% 150.000 (θυμηθείτε το, οι τράπεζες θα μας τα πάρουν όλα) με επιτόκιο 6% για 10 χρόνια (όλα τα επιτόκια είναι συνδεδεμένα με το Euribor (άρα δεν πρόκειται να μείνει στο 6%)

- Έπειτα οι άνθρωποι υπολογίζουν και άλλα έξοδα που έχουν να κάνουν με συντήρηση, φύλαξη, κατάθεση φακέλων κλπ.

β. Έσοδα

Υπολογίζεται ετήσια απόδοση 1290 kWh/έτος/kWp (και αυτό υπό προϋποθέσεις στη Βοιωτία) με μειούμενη απόδοση 0,5% και 1% ανά έτος τα πρώτα 10 και τα επόμενα 10 έτη.

Ο εσωτερικός ρυθμός απόδοσης βγαίνει 14% περίπου.

Δε λέω … οι τράπεζες δίνουν 1,5% αλλά δεν έχει καμία σχέση με τα 25% που διατυμπανίζουν πολλοί.

Δεν κάθισα να υπολογίσω (θα το κάνω κάποια στιγμή) τι γίνεται σε Λακωνία, Κρήτη και Ρόδο που είναι καλύτερα τα πράγματα από πλευράς επιδοτήσεων και απόδοσης πάρκου. Δεν είναι μικρό πράγμα να σου χαρίζει το κράτος 10% της επένδυσης (για 60.000 € μιλάμε) αλλά και το πάρκο να δίνει 10% περισσότερη ενέργεια.

Προσωπικά υπολόγιζα στη Βοιωτία που με ενδιαφέρει η εγκατάσταση ενός πάρκου να έχω απόδοση 17-20% αλλά να που έπεσα και εγώ έξω.

Φυσικά, δεν παύει να είναι μία πολύ καλή επένδυση. Το 14% δεν το πιάνεις εύκολα. Πρόκειται για μία επιχείρηση χωρίς πολλά τρέχοντα έξοδα και με ελάχιστο κόπο. Προσωπικά το βλέπω σαν ένα καλό συνταξιοδοτικό. Γιατί να τα δώσω στις τράπεζες και τις ασφαλιστικές οι οποίες αν θα υπάρχουν σε 20 χρόνια που θα αρχίσω να εκταμιεύω και να μην έχω έσοδα από το 1ο χρόνο λειτουργίας?

Αυτά τα λίγα προς το παρόν. Ελπίζω σύντομα να επανέλθω με το 3ο κατά σειρά αρθράκι και με περισσότερη ανάλυση επί του θέματος.

Και να θυμάστε: Θα πρέπει να έχετε τουλάχιστον το 50% της επένδυσης για να πείτε ότι θα αρχίσετε να σκέφτεστε την υλοποίηση του πάρκου. Αλλιώς ξεχάστε το. Με ένα χωράφι κανένας δεν γίνεται πλούσιος.

Περιμένω τις απόψεις – παρατηρήσεις σας.

Από Υπηρεσία σε Υπηρεσία

Είπα κι εγώ να φτιάξω μία Ε.Ε. Έδωσα στο δικηγόρο μου ένα υπόδειγμα καταστατικού που είχε πέσει στα χέρια μου και που το είχα προσαρμόσει στις ανάγκες μου, το σουλούπωσε και αυτός και ανέλαβε να κάνει το τρέξιμο για την έναρξη της εταιρίας. Επειδή ήθελα ως έδρα την επαρχία, έπρεπε το τρέξιμο να γίνει στην πρωτεύουσα του Νομού, συγκεκριμένα στη Λιβαδειά.

Κι ενώ μου είχε πει πως θα το κάνει Τετάρτη πρωί, τελικά κάτι του έτυχε και επέστρεψε Αθήνα την Τρίτη βράδυ. Έλα όμως που εγώ βιαζόμουν. Έτσι τον πήρα τηλ και συναντηθήκαμε να μου δώσει τα υπογεγραμμένα καταστατικό. Μαζί είχε καρφιτσωμένο ένα χαρτάκι με τη σειρά των Υπηρεσιών στις οποίες έπρεπε να πάω:

1. Επιμελητήριο

2. Εφορία

3. Επιμελητήριο (πάλι)

4. Πρωτοδικείο

Αφήνω το αυτοκίνητο κάπου που βρήκα parking (ένας ντόπιος το θεώρησε πολύ μακριά … σημειώστε ήταν 5 λεπτά με τα πόδια η κεντρική πλατεία, αλλά ο συγκεκριμένος μάλλον δεν έχει αναζητήσει parking ποτέ του στην Αθήνα) και πήγα στο Επιμελητήριο.

- Καλημέρα σας

- Καλημέρα σας (ευγενέστατη, δεν μπορώ να πω)

- Θα ήθελα να κάνω έναρξη μίας εταιρίας

- Από Εφορία περάσατε?

- Εφορία? Όχι! Ο δικηγόρος μου είπε να περάσω πρώτα από εδώ.

- Όχι, θα πάτε Εφορία, μετά εδώ και μετά στο Πρωτοδικείο

- Μήπως ξέρετε σε ποιο τμήμα πάω στην Εφορία?

- Δυστυχώς όχι

- Ευχαριστώ πολύ

- Παρακαλώ

Ξεκινάω λοιπόν να πάω στην Εφορία.

Μπαίνω στο κτίριο, κοιτάω τα τμήματα, τα ξανακοιτάω … ιδέα που να πάω. Εκεί μου έρχεται η φαεινή ιδέα να πάω να ρωτήσω στο Πρωτόκολλο. Τι διάλο λέω, όλα από εκεί περνάνε, θα ξέρουν.

- Καλημέρα σας

- Καλημέρα (ένας τύπος μπορεί και μικρότερός μου)

- Μήπως ξέρετε σε ποιο τμήμα πάω για να κάνω έναρξη εταιρίας?

- Χμμμ για πηγαίντε στον Κώδικα

- (ναι ρε, στον Κώδικα, πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα?) Και που είναι ο Κώδικας?

- Στον 2ο Όροφο

- Ευχαριστώ πολύ

- Παρακαλώ

Αααα, δεν μπορώ να πω, ευγενέστατοι όλοι τους.

Μπαίνω στον κώδικα και είναι ένας 45-άρης που μιλάει στο τηλ:

- Καλημέρα σας (το έκλεισε σχεδόν αμέσως)

- Καλημέρα

- Για έναρξη εταιρίας μου είπαν να έρθω εδώ

- Α, όχι εδώ, θαπάτε στον 3ο στο Εισόδημα

- Ευχαριστώ πολύ

- Παρακαλώ

Υπάρχει μία παροιμία: “Ρωτώντας πάει η γριά στην πόλη” έτσι κι εγώ ρωτώντας έφτασα στο Εισόδημα. (επί της ευκαιρίας θυμήθηκα τον πατέρα μου πριν 2-3 εβδομάδες να παίρνει το ένα τηλ μετά το άλλο ψάχνοντας να βρει κάποιον και μόλις τον βρήκε του λέει “Έλα ρε, ρωτώντας πάει η …. αυτή …. στο …. αυτό” – είχε γέλιο να βλέπεις τη φάτσα του να προσπαθεί να θυμηθεί την παροιμία)

Και μπαίνοντας στο Εισόδημα ήταν μία τύπισσα μπροστά από εμένα που είχε 2 αγορές αυτοκινήτων να δηλώσει.

Περιμένοντας ήρθε μία υπάλληλος ακόμα.

- Καλημέρα σας

- Καλημέρα (βαριεστημένα – δείγμα του ότι είχα φτάσει στο στόχο μου ίσως)

- Για έναρξη εταιρίας ….

- Όχι εδώ … στο ΦΠΑ

- Ευχαριστώ (το “πολύ” το έκοψα)

και αυτή το “παρακαλώ” !!!

Πάω στο ΦΠΑ σκεφτόμενος … “Στο ΦΠΑ δεν θα πήγαινα ποτέ μόνος μου, μάλλον τελευταία μου επιλογή θα ήταν, πάλι λάθος μου έχουν πει”

Μπαίνω μέσα και κάθομαι στην ουρά (2ος ήμουν …αλήθεια στην επαρχία δεν υπάρχουν ουρές στις Δημόσιες Υπηρεσίες?)

Έρχεται η σειρά μου:

- Καλημέρα σας

- Καλημέρα

- Για έναρξη εταιρίας?

- Θα πάτε στον 2ο στον κ.Ζυγογιάννη να πάρετε μία υπογραφή και μετά πάλι εδώ.

με θάρρος της λέω

- Στον κύριο Ζυγογιάννη? Είστε σίγουρη? Μπαλάκι με έχουν κάνει όλοι και με πάνε από γραφείο σε γραφείο.

- Δεν ξέρω τι σας έχουν κάνει οι υπόλοιποι, εγώ ξέρω ότι αυτή είναι η σωστή διαδικασία. Και πάρτε και αυτό να το συμπληρώσετε για να μην περιμένετε μετά

- Ευχαριστώ πολύ (επανήλθε το “πολύ”)

Δεν απάντησε γιατί ο επόμενος είχε ήδη πάρει θέση.

Κατεβαίνω στον 2ο και ψάχνω τον κ.Ζυγογιάννη. Ψάχνοντας τις πόρτες μπαίνω στον Κώδικα και βλέπω γνωστή φάτσα. Βγάζω μία ξινίλα στο πρόσωπο και ξαναβγαίνω. Άμα τον ρωτήσω πάλι μπορεί να με στείλει σε κανένα άλλο κτίριο.

Τέλοσπάντων ανακαλύπτω ότι ο κ.Ζυγογιάννης είναι ο Δ/ντής της Εφορίας. Μπαίνω μέσα και λέω στη Γραμματεία ότι θέλω μία υπογραφή.

- Λείπει, είναι στον 3ο. Περιμέντε.

Τι να κάνω … περιμένοντας λέω θα συμπληρώσω και τα όσα μου έδωσε η άλλη από το ΦΠΑ.

Με το που τελειώνω έφτασε ο Mr Zigogiannis

Βάζει τη τζίφρα του (προφανώς ούτε ρώτησε ούτε διάβασε το Καταστατικό … άρα ποιος ο λόγος της υπογραφής?).

Πάω στο ΦΠΑ, περνάει η τύπισσα τα στοιχεία και μου δίνει τα διπλότυπα να πάω να πληρώσω.

- Μήπως ξέρετε που πρέπει να πάω τώρα?

- Στο Πρωτοδικείο και μετά Επιμελητήριο

Δεν της έφερα αντίρρηση, άλλωστε μέχρι στιγμής είχε 100% επιτυχία, αν και η άλλη στο Επιμελητήριο μου είχε πει να περάσωπρώτα από εκεί και μετά Πρωτοδικείο.

Πήγα πλήρωσα και … Τέλος η Εφορία.

Φτάνω στο Πρωτοδικείο και είχε μπροστά κάτι σαν τζαμαρία με φωτοτυπικά κλπ

Ρωτάω που πρέπει να πάω, μου είπαν στο Γραφείο 1 στον 1ο Όροφο.

Πάω εκεί, δεν ήταν κανένας. Όμως ανοικτός υπολογιστής, πράγματα πάνω στο γραφείο, άρα κάπου εκεί γύρω ήταν.

Με το που έρχεται η τύπισσα … τσουπ … χώνεται μία άλλη μέσα και μου παίρνει τη σειρά. Αρχίζω και τα παίρνω μέχρις ότου έφαγε πόρτα γιατί είχε ξεχάσει να πάρει κάτι μεγαρόσημα … χεχεχεχε

- Καλημέρα σας

- Καλημέρα (ευγενέστατα)

- Για έναρξη εταιρίας?

- Εφορία, Επιμελητήριο πήγατε?

- Εεεεε, Εφορία πήγα, Επιμελητήριο πάω πριν από εσάς?

- Ναι, θα πάτε στο Επιμελητήριο, θα πάτε να πληρώσετε Ταμείο Νομικών, θα έρθετε από εδώ και μετά ξανά Επιμελητήριο.

- Πώς το είπατε? Ταμείο Νομικών? (καινούργιο αυτό …δεν μου το είχε πει κανένας)

- Ναι, Ταμείο Νομικών. Θα πάτε κάτω στην τζαμαρία να σας δώσουν κωδικό, θα πάτε Εθνική Τράπεζα να πληρώσετε το 5 τοις χιλίοις, Επιμελητήριο και θα έρθετε από εδώ να προχωρήσουμε τα υπόλοιπα.

- Ευχαριστώ πολύ (αυτή τη φορά το “πολύ” κόλλαγε γιατί ήταν ευγενέστατη)

- Παρακαλώ (καλή κυρία !!!)

Πάω στην τζαμαρία.

- Γεια σας, κωδικό για Ταμείο Νομικών? (στον προφορικό λόγο δεν βάζουμε ρήματα, εννοούνται)

- Για ποιον δικηγόρο?

- Εεεεε, πρέπει να είναι γραμμένος στη Βοιωτία?

- Ναι

- Μισό λεπτό

Παίρνω τηλ το δικηγόρο μου.

- Χρήστο, δεν μπορώ να σου μιλήσω. Σε κλείνω. Γεια !!!

Σέκος εγώ

Πάω πίσω στην τζαμαρία

- Να σας ρωτήσω. Εσείς δεν μπορείτε να μου προτείνετε κάποιον νέο?

- Βεβαίως …. να ο κύριος (και μου δείχνει έναν 50άρη που τσιμπάει αμέσως)

- Τι θα ήθελες? Έχεις πρόβλημα?

- Όχι, να για μία έναρξη εταιρίας μου ζήτησαν κωδικό ενός δικηγόρου, αλλά ο δικός μου έχει έδρα την Αθήνα.

- Και σου ζήτησαν κωδικό? Δεν θέλει κανονικά (!!!). Εντάξει Κική, βάλε τον δικό μου. (χαζός ήταν? 15€ από το τίποτα)

Μου δίνει συμπληρωμένο το τριπλότυπο της Τράπεζας η Κική.

Πάω στην Τράπεζα. Απέμεναν 80 νούμερα.

- Α καλά !!!

Πάω Επιμελητήριο. Εξηγώ την κατάσταση και μου λέι:

- Εγώ δεν σου είπα να έρθεις από εδώ πριν πας Πρωτοδικείο?

- Ναι αλλά η άλλη στο ΦΠΑ ….

- Αφού σου είπα εγώ !!!

Άντε να ανοίξεις συζήτηση τώρα εκεί μέσα.

Έκανα τη δουλειά γρήγορα και πήγα Τράπεζα.

Τα νούμερα έφυγαν γρήγορα γιατί από τα 50 που επένεναν όταν πήγα ζήτημα να εμφανίστηκαν οι 10.

Και φτάνω στο Πρωτοδικείο.

- Γεια και πάλι

- Γεια σου (είπαμε ευγενέστατη)

Της βγάζω και της δίνω ότι χαρτιά είχα και δεν είχα.

- Πόσα Καταστατικά θέλεις?

- Να βγάλουμε 5?

- Θα πας στην τζαμαρία και θα βγάλεις 5 φορές το Καταστατικό, 6 φορές ….. κλπ κλπ

Πάω κάτω (σιγά μην τελείωνα αμέσως στο Πρωτοδικείο … δεν ήξερα καλά από Δικηγόρους)

Να’σου πάλι η Κική. Της δίνω τα χαρτιά και της λέω:

- 5 φορές αυτό και 6 αυτό

τα βγάζει

- Τίποτ’άλλο?

- 9 μεγαρόσημα, 1 λευκή κόλλα και 1 φωτοτυπία την ταυτότητα

κάνει σούμα

- 8 ευρώ

(φαρμακείο το φωτοτυπάδικο μέσα στα δικαστήρια)

Πάω πίσω στην ευγενεστατη κυρία.

Τα παίρνει τα χαρτιά και αρχίζει να σφραγίζει (με σφραγίδα ντε)

Και δώστου σφραγίδες – 5 διαφορετικές χρησιμοποίησε για κάθε αντίτυπο.

- Αυτό γιατί? Πήγαινε κάτω … λείπουν 2 φωτοτυπίες

Πάω κάτω στην Κική

- Συγγνώμη, σας είχα πει 5 φορές αυτό

- Ααα, συνήθως το βγάζουν 3

“Μπράβο πρωτοβουλίες η Κική” !!!

Επιστρέφω πίσω.

Τοσφράγισμα συνεχίζεται με μανιώσεις ρυθμούς.

Κάπου εκεί μεταξύ της 80ης και της 81ης σφραγίδας:

- Αυτά μόνο εδώ. Στην Αθήνα αν ήθελες αντίτυπα θα σου έλεγαν “Από εβδομάδα”

Σε αυτές τις περιπτώσεις ησυχάζεις και δεν λες τίποτα διότι αν πάς να αμυνθείς της Αθήνας θα στα αφήσει στη μέση, ενώ και να πάρεις τη θέση της παραπάει.

Μετά από λίγη ώρα έχω τελειώσει.

Παίρνω τα χαρτιά και πάω Επιμελητήριο. Κι εκεί σύντομα τελείωσε αυτή η ιστορία.

Με το που γύρισα Αθήνα, άνοιξα έναν καινούργιο φάκελο και τον ονόμασα “Διαδικασίες” !!!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα πάω τσάρκα στις Υπηρεσίες, ο Jorge και εγώ να είμαστε καλά !!!

Aegean vs Ολυμπιακή

Κανονίζω που λέτε με κάτι συνεργάτες να κατέβω Ηράκλειο Κρήτης αυθημερόν για μία δουλειά.

Μπαίνω στο net και ψάχνω να βρω τι πτήσεις υπάρχουν και ποιες μας βολεύουν. Αφού λοιπόν τις σημειώνω διαπιστώνω ότι η Aegean δυστυχώς δεν μας βολεύει στην επιστροφή.

Διότι ως γνωστόν η Ολυμπιακή ως Δημόσιο έχει καπαρώσει τις καλές ώρες αφήνοντας την Aegean στην απ’έξω.

Από τη στιγμή λοιπόν που η επιστροφή  είναι δεδομένη δεν υπήρχε λόγος να μπλέκουμε με δύο διαφορετικές εταιρίες.

ΑΜ ΔΕ !!!

Θα σας περιγράψω πως θα ήταν η μέρα μου με την Aegean και πως κατέληξε με την Ολυμπιακή, δεδομένου ότι τα εισιτήρια είναι κρατημένα και πληρωμένα με πιστωτική από το Internet.

1. Aegean

Θα έκανα ένα λογικό ξύπνημα με τη λογική του ότι θα έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο μισή ώρα πριν τη πτήση μου. Μεγάλη ευκολία που λέτε το κλείσιμο εισιτηρίων μέσω Internet. Αν μάλιστα δεν έχεις αποσκευές κάνεις check in από το σπίτι και ξεμπερδεύεις. Επειδή μάλιστα επέστρεφα αυθημερόν μπορούσα να check-άρω και την επιστροφή.

2. Ολυμπιακή (δηλ τι έγινε στην πραγματικότητα)

Ξύπνημα και άφιξη στο αεροδρόμιο 1:30 ώρα πριν την πτήση ώστε να παραλάβω τα εισιτήρια και να κάνω check-in. Εισιτήρια παραλαμβάνει κανείς στα εκδοτήρια μιας και η οπισθοδρομική Ολυμπιακή δεν διαθέτει ηλεκτρονικά εισιτήρια, αλλά πρέπει να παραλάβω αυτά τα τετρατλότυπα. Έλα όμως που οι τύπισσες που εξυπηρετούν τον κόσμο είναι πάρα πολύ γρήγορες και μέσα σε 50 λεπτά έχουν εξυπηρετήσει οι 4 υπάλληλοι συνολικά 12-14 άτομα. Και για ποιο λόγο στάθηκα εκεί? Απλά να παραλάβω τα κομμένα εισιτήρια.

Μετά πρέπει να κάνω check-in. Πάω στην ουρά … ΧΑΜΟΣ. Κοιτάω το ταμπλό και έχει η Ολυμπιακή από 8:45-9:15 ίσα με 6-7 πτήσεις !!! Αυτός ο manager που σπούδασε να πάω κι εγώ?

Προφανώς και αφού έχω σκεφτεί τι ωραία που θα είχα περάσει μέχρι εκείνη την ώρα αν είχα πάρει Aegean, άρχισαν να φωνάζουν από μπροστά οι υπάλληλοι τις πτήσεις που έπρεπε να φύγουν. Και εκεί άρχισε το μεγάλο show. Άλλοι φώναζαν, άλλοι έβριζαν,άλλοι τσαμπουκαλεύονταν … πανικός.

Σας μιλάω για άνω των 500 ατόμων ουρά έτσι? Δεν κάνω πλάκα.

Και αφού έτρεξα για να προλάβω την επιβίβαση (ώρα για εφημερίδα και Duty Free ούτε κουβέντα) … πέταξα εγώ καλά (με το ελικοφόρο) και οι άλλοι με την Aegean (το τουρμπινοφόρο) καλύτερα !!!!

chris

P.S.1 Ξέχασα να αναφέρω ότι όταν παρέλαβα τα εισιτήρια μου ζήτησαν την πιστωτική. Ξέρετε τι την ήθελαν? Να την περάσουν από το μηχάνημα!!!! Είπα να ρωτήσω αν γνωρίζουν τις αγορές μέσω internet πως γίνονται, αλλά δεν το έπραξα διότι  η απάντηση ήταν από πριν γνωστή: Εμένα έτσι μου έχουν πει να κάνω.

P.S.2 Γιατί στην Ολυμπιακή πρέπει να φτάσω τα 18.000 μίλια για να πάρω μόνιμη κάρτα όταν στην Aegean  είναι 8.000 με τα 2.000 δώρο? Ε?

P.S.3 Αλήθεια τα ελικοφόρα είναι πιο ακριβά από τα τουρμπινοφόρα? Δεν εξηγείται αλλιώς η διαφορά στην τιμή (μεταξύ Aegean – Ολυμπιακής).