Milan – Liverpool, CHL Final, 23rd May 2007

Τι ήταν αυτό σήμερα?

Δεν ξέρω για πόσο καιρό – χρόνια θα μου μείνουν αποτυπωμένες οι σημερινές σκηνές.

Οι γενικές μου διαπιστώσεις?

- Το ποδόσφαιρο είναι μία γιορτή

- Μία γιορτή που ενώνει και δεν χωρίζει

- Μία γιορτή που αναγνωρίζει, χειροκροτά και επευθυμεί

- Μία πανδαισία χρωμάτων, ήχων, ρυθμών, συνθημάτων

- Ενα πανηγύρι

Πάμε λίγο με τη σειρά.

14:00 Φτάνω στο Σύνταγμα και παθαίνω το πρώτο σοκ. Τα πάντα είναι κατακόκκινα. Δυσκολεύομαι να βγω από τον Σταθμό. Οπαδοί της Liverpool παντού. Μέσα, έξω,στα σκαλιά που οδηγούν στη Βουλή … παντού.

Πάρτε μία ιδέα εδώ:

Fotos: Σύνταγμα-1   Σύνταγμα-2    Σύνταγμα-3    Beers   

Video: Σύνταγμα

15:00 Λέω να πάω μία βόλτα προς Καλλιμάρμαρο και Ζάπειο. Εκεί αρχίζω και βλέπω τους πρώτους Ιταλούς.  Μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι είναι απίστευτα λίγοι. Αργότερα έμαθα ότι η Alitalia είχε απεργία και ήταν όλοι εγκλωβισμένοι στα αεροδρόμια της Ιταλίας.

Στο Καλλιμάρμαρο  δεν πρόλαβα τον αγώνα επίδειξης μεταξύ ξένων και Ελλήνων, αλλά  απατώντας σωστά σε 5 ερωτήσεις σχετικές με Liverpool κέρδισα ένα μπρελόκ της ομάδας, αυξάνοντας  κατά 1 τη συλλογή μου

Στο Ζάπειο είχε happenings η Vodafone. Από τα αξιοσημείωτα εκεί ο διαγωνισμός σε “ποδαράκια” (=πόσες φορές θα χτυπήσεικάποιος την μπάλα πριν πέσει κάτω) όπου ένας είχε κάνει πάνω από 3.000 (ναι σωστά διαβάσατε, τρεις χιλιάδες) !!!

16:15 Κατεύθυνση προς metro – ηλεκτρικό με προορισμό το ΟΑΚΑ. Δεν είμαστε για να χάνουμε χρόνο.

Από εδώ κι έπειτα αρχίζει η απόλαυση. Η συνύπαρξη των οπαδών μέσα στα μέσα μεταφοράς. Η αγωνία της αναζήτησης εισιτηρίου από απελπισμένους Αγγλους. Η προσπάθεια ορισμένων να ανταλλάξουν το εισιτήριό τους επειδή ήταν σε θύρα οπαδών της άλλης ομάδας. Και φυσικά …. συνθήματα, τραγούδια.

Από τη μία οι ασπρουλιάρηδες. Με τη βαριά προφορά. Την μπύρα στο χέρι.  Τη λετσαρία. Κανένας μα κανένας δεν υπήρχε που να μην είχε διακριτικό της Liverpool επάνω του. Θέλεις μπλούζα, κασκόλ, καπέλο. Κάτι θα είχε.

Και από την άλλη η φινέτσα. Οι τραγουδιστές (λόγω τρόπου ομιλίας). Καμία σχέση με τους φασαριόζους Αγγλους, αλλά παρόλ’αυτά είχαν και αυτοί κάτι να πουν.

Για την οργάνωση δεν θα σας πω κάτι. Ούτε για τα μέτρα ασφαλείας. Δεν είναι επί του παρόντος.

Λίγο πριν μπούμε δύο εκπλήξεις μας περιμένουν στο μισό μέτρο μπροστά μας:

Εκπληξη-1  Ποιος είναι?

Εκπληξη-2  Ποιος είναι?

Και επιτέλους μπαίνουμε στο Στάδιο 2 ώρες πριν την έναρξη του αγώνα. Ικανή ώρα να κόψεις κίνηση. Είμαστε στη Θύρα 4. Τίγκα στους Αγγλους αυτή η πλευρά.

foto-1   foto-2   foto-3

Οι Ιταλοί  βρίσκονται στο απέναντι πέταλο και την ώρα που αρχίζει το ματς η αναλογία πρέπει να 60-40 υπέρ των Αγγλων.

foto-4 

Τα συνθήματα δίνουν και παίρνουν. Οι επευθυμίες, τα χειροκροτήματα,τα τραγούδια. Ολα αυτά τα ωραία που σε κάνουν να ξεφεύγεις.

Ειλικρινά σήμερα ένοιωσα ότι ανακάλυψα το ποδόσφαιρο. Εγώ που μπορεί να μην είμαι κάθε Κυριακή στα γήπεδα, αλλά που πάω συχνά. Είναι άλλο πράγμα η ατμόσφαιρα που είχε ο αγώνας αυτός.

Και ξαφνικά, εκεί που ανάμεσα στο ντου των Αγγλων (που δεν είχαν εισιτήριο) και της αγωνίας των άλλων να επιδείξουν τα πανώ τους (foto) ακούγεται αυτό …… και σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.

Με το που τελείωσε είπα: Τώρα μπορώ να φύγω.

Ειλικρινά το πίστευα. Ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου έχω δει ξανά. Φιλάθλους ξένους επίσης. Το “You Never Walk Alone” όμως δεν το είχα ξανα-ακούσει live, ούτε το είχα ξανατραγουδήσει προφανώς στο γήπεδο πάλι.

Τα υπόλοιπα κύλησαν όπως θα άρμοζε σε έναν τελικά ChL.

Στα της τακτικής κλπ του αγώνα θα γράψω αύριο και έχω πολλάνα πω. Ηδη πήγε 5 και έχω να ξυπνήσω πρωί.

Τουλάχιστον η σημερινή ημέρα ήταν κάτι διαφορετικό.

Και η μία αυτή ημέρα μέσα στην καθημερινότητα φαντάζει φανταστική, ξένη, απλησίαστη.

Κάποιοι όμως την έζησαν. Τη ρούφηξαν. Χάρηκαν και απόλαυσαν κάθε της στιγμή. Από το ξεκίνημα από το σπίτι,μέχρι την επιστροφή πίσω.

Και ποιο είναι το συμπέρασμα της ημέρας?

You never walk alone … στη ζωή, τη δουλειά, το σπίτι, το δρόμο … παντού. Πάντα θα πρέπει να υπάρχει κάποιος δίπλα σου να σου υπενθυμίζει, να σε συνετίζει, να σε διορθώνει.

Μένει να τον βρεις ……